Troszkę historii…

Styl biedermeier narodził się w Niemczech i Austrii w okresie po zakończeniu wojen napoleońskich i dominował w krajach Europy Środkowej. Rozprzestrzenił się także w państwach skandynawskich. Okres jego rozkwitu przypada na lata od 1815 do 1848 roku. Rozpoznawany jest przede wszystkim w meblarstwie, ale styl biedermeier to także malarstwo, porcelana, szkło czy muzyka i literatura. Nazwę zawdzięcza połączeniu przymiotnika „bieder”, co z niemieckiego znaczy „poczciwy”, „prosty” i końcówki „meier” typowej dla większości niemieckich nazwisk. Pierwszy raz nazwy biedermeier na określenie nurtu użyto dopiero w latach 30-tych XIX wieku.

Skąd inspiracje takim wyglądem?

Inspiracje biedermeier czerpał zarówno ze stylu empire, jak i regency, ale znaczny wpływ miały także ówczesne odkrycia archeologiczne w Pompejach i Herkulanum, stąd neoklasycystyczne nawiązania przejawiające się w zdobieniach takich jak: gzymsy, kolumienki, pilastry czy belkowania. Często dla kontrastu wykonywano je z hebanu lub hebanizowano. Te architektoniczne ornamenty nadawały meblom kształt budowli architektonicznych. Najlepiej uwidacznia się to w kształcie sekreter. Najbardziej wyraziście styl przejawił się na płaszczyźnie wyposażenia wnętrz, szczególnie silne piętno odciskając na wyglądzie mebli. Proste, funkcjonalne linie i powierzchnie oklejane atrakcyjnymi fornirami: orzechowymi, czereśniowymi, klonowymi czy brzozowymi stały się charakterystyczne dla estetyki biedermeieru. Tego typu modele odznaczały się symetrią i czystymi liniami, a okleiny były najważniejszym elementem dekoracyjnym, mającym przemawiać swoim pięknem. Styl odrzucał wszystko, co zbytkowne i niepraktyczne. Meble miały służyć wygodzie prywatności i przytulności życia w domowym zaciszu, głównie burżuazji. Cele reprezentacyjne odeszły na drugi plan, najistotniejsza stała się oszczędność i bezpretensjonalność. Starano się projektować w sposób jak najbardziej ekonomiczny, żeby wykorzystać maksymalnie przestrzeń i dostosować sprzęty do z reguły małej powierzchni mieszkań.

Meblowanie wnętrz antykami!

W umeblowaniu wnętrz regułą było ustawianie mebli na obrzeżach pomieszczenia tak, że środek salonu pozostawał często pusty. Inną panującą zasadą było ukrywanie narożnych kątów prostych. Służyły do tego np. szafki lub szafy kątowe. Drugim sposobem było ustawianie w narożach kanapy, której dopełnienie często stanowiły stół i krzesła. Chociaż styl występował na znacznym obszarze, to czas i miejsce powstania są trudne do ustalenia, ponieważ meble rzadko były sygnowane czy datowane. Pewne cechy pozwalają jednak znawcom określić okres powstania i wyodrębnić sprzęty charakterystyczne dla najbardziej dominujących ośrodków produkcji, takich jak Wiedeń, Berlin, północne Niemcy, południowo-zachodnie Niemcy czy Monachium. Meble wiedeńskie odróżnia przede wszystkim wdzięk projektu, lżejszy wygląd od bardziej monumentalnych, sprawiających wrażenie solidności modeli pochodzących z Niemiec. Meble berlińskie nawiązywały bardziej do neoklasycyzmu, a sekretery z tego regionu miały bardzo charakterystyczne, szersze od szczytu cokoły. Z kolei obszar północnych Niemiec cechowały bardzo proste sylwety i niechęć do zdobień. Elementy, takie jak kolumny czy złocenia prawie nie występowały. Czasami wprowadzano motywy wachlarza i muszli jako wstawkę z dwukolorowej okleiny. Wczesne meble biedermeierowskie charakteryzują się pudełkową budową i czystością sylwetki, która z czasem staje się mniej powściągliwa, a bardziej dekoracyjna, ze skłonnością do kształtów falistych, wybrzuszeń i przesady. Takie cechy pomagają w datowaniu. O miejscu powstawania świadczyła też okleina z drewna szczególnie charakterystycznego dla pewnych regionów. Dla przykładu, na północy Niemiec częściej wykorzystywano wersję mahoniową lub brzozową. Na południu Niemiec cechą charakterystyczną było użycie czeczotki, a najczęściej stosowana była okleina jesionowa, czereśniowa i orzechowa.

Jak samemu sprawdzić autentyczność takich mebli?

Nie każdy mebel, który jest stary, zaliczymy do antyków. Z definicji mają być one zabytkowe, ale i przedstawiać większą wartość. Polski rynek antyków dopiero kształtuje się i nie jest tak rozwinięty, jak na Zachodzie. Klienci nie są wystarczająco wyedukowani, aby świadomie kształtować swoją kolekcję. W przypadku większych inwestycji niezbędne będzie zagłębienie się w temat, lektura fachowych książek czy zaufanie specjalistom.

Okazjonalny zakup lub nabycie stylowego mebla z przeszłości, który do końca antykiem nie jest, to proces łatwiejszy, w którym kierować należy się jedynie podstawowymi zasadami i wystrzegać pułapek.

Gdzie można nabyć antyczne meble?

Każdy, kto choć raz był na giełdzie staroci wie, że jest to miejsce wyjątkowo specyficzne. Nie każdy dobrze czuje się na pchlich targach i bazarach, w atmosferze naciągania i negocjowania, a wszystko w kurzu i zapachu zaśniedziałego metalu. Cena podawana jest tam często inna dla każdego klienta, ustalana na emocji kupującego. Starzy, targowiskowi wyjadacze odnajdują się w przykurzonym świecie lepiej, niż początkujący wielbiciel starego drewna czy porcelany i z wielką łatwością oszukać może początkującego gracza.

Nie wiesz gdzie kupować wiesz antyki? Wielkie możliwości zakupowe daje w tej sferze Internet. Kupujący w łatwy sposób przegląda setki ofert, przypatruje się każdemu szczegółowi, ocenia stan, a co najważniejsze – od razu zna cenę (która czasem podlega negocjacji), warunki umowy i dostawy.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here